fa بررسی اثر پردنیزولون کمکی بر صرع مقاوم به درمان کودکان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: هرچند تجویز استرویید، درمانی مؤثر برای سندرم صرعی اسپاسم شیرخواران می باشد، ولی گزارشات محدودی راجع به تأثیر پردنیزولون در سایر سندرم های صرعی کودکان و بخصوص سندرم های صرعی مقاوم به درمان وجود دارد. جهت بررسی اثر پردنیزولون درکنترل تشنجات مقاوم دوران کودکی این کارآزمایی بالینی روی 35کودک با تشنج مقاوم به درمان انجام گردید. مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی از نوع قبل و بعد، روی 35کودک با تشنج مقاوم به درمان مراجعه کننده به بیمارستان کودکان مفید تهران درفواصل زمانی مهر 1383 لغایت مهر1384 انجام گردید. 12بیمار دختر و 23 بیمار پسر با میانگین سنی 7/4 سال (محدوده سنی 1 تا 12سال) وارد مطالعه شدند. تشنجات این بیماران با وجود کاربرد حداقل 4 داروی ضد تشنج به طور رضایت بخش کنترل نشده بود. پردنیزولون با دوز 1 تا 2 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن روزانه به مدت 12 هفته (6 هفته روزانه و سپس به همان مقدار به صورت یک روز در میان به مدت 6 هفته دیگر) همراه با داروی ضد صرعی قبلی بیماران تجویز گردید. به والدین آموزش داده شد تا تعداد تشنجات کودک را در دفترچه یادداشت نمایند. یافته ها: در پایان دوره درمانی در 28% عدم پاسخ و 71% پاسخ به درمان (49% کنترل کامل و23% کاهش بیشتر از50% درفرکانس تشنج) مشاهده شد. بهترین پاسخ درمانی در صرع ایدیوپاتیک (95%) و ابسنس آتیپیک (86%) و کمترین تأثیر درصرع علامت دار میوکلونیک (54%) بود. عوارض ناخواسته از قبیل بدخلقی و اختلال رفتاری، افزایش وزن و خونریزی دستگاه گوارشی در 8 مورد و صورت کوشینگویید در14 مورد ملاحظه گردید که همه عوارض با قطع دارو از بین رفتند. نتیجه گیری: درمان با پردنیزولون، روش مؤثر و مطمئنی جهت کنترل تشنجات مقاوم کودکان می باشد و بایستی بصورت جایگزین در درمان کودکان بزرگتر با صرع مقاوم مد نظر قرار گیرد. Background: Steroids are effective medicaions for controlling the infantile spasms, but there have been few reports of steroid effect in other childhood epileptic syndromes, especially refractory syndromes. The objective of this study was to determine the efficacy of prednisolone in 35 children with intractable epilepsy. Materials and Methods: This prospective, uncontrolled study was undertaken at the Mofid paediatric Hospital from September 2004 to September 2005. Thirty five children (12 girls & 23 boys), aged bteween 1 to 12 years old with intractable epilepsy were enrolled. Prednisolone (1 mg/kg/day) was prescribed for 12 weeks (Once a day for 6 weeks follwed by every other day for another 6 weeks) in addition to their regular antiepileptic medications. The parents kept seizure diaries. Results: after 1 year of follow up, 17 patients (49%) became seizure-free on prednisolone, whereas another 8 (23%) experienced a significant decreases more than 50% in seizure frequency. In contrast, ten patients (28%) had no changes in seizure frequency. The best response were seen in idiopathic epilepsy (95%) and atypical absence ones (86%). The least therapeutic effect was seen in symptomatic myoclonic epilepsy (54%). Side effects such as behavioral disturbances, weight gain and gastrointestinal bleeding were developed in 8 patients and also 14 patients were found to have cushingoid face. All the side effects were regressed after drug discontinuation. Conclusion: Prednisolone therapy is a safe and effective adjunctive treatment for children with intractable epilepsy and it should be considered as an alternative treatment for older children with refractory epilepsy پردنیزولون , صرع مقاوم , درمان کمکی prednisone, refractory epilepsy, add on therapy 101 105 http://pajoohande.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2-52&slc_lang=fa&sid=1 Mahvelati Shamsabadi F دکتر فرهاد محولاتی شمس آبادی E -mail:fmshamsa@yahoo.com 1900319475328460012134 1900319475328460012134 Yes دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Aminzadeh V دکتر وحید امین زاده 1900319475328460012135 1900319475328460012135 No دانشگاه علوم پزشکی گرگان Ghofrani M دکتر محمد غفرانی 1900319475328460012136 1900319475328460012136 No دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران