fa بررسی دفورمیتی های ثانویه پس از جراحی ترمیمی شکاف یک طرفه لب پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بیماران با شکاف لب غالباً در سال اول عمر خود تحت عمل ترمیمی لب قرار می گیرند. علل مختلفی از جمله رشد صورت در طی زمان، نقص های بافتی اولیه در ناحیه کرانیوفاسیال و هم چنین طراحی و اجرای نامناسب جراحی اولیه می توانند موجب عدم دسترسی به نتایج دلخواه طولانی مدت از جراحی اولیه گردند و بیماران را با انواع دفورمیتی های ثانویه روبرو گردانند؛ در نتیجه تصحیح این دفورمیتی های ثانویه جزئی جدایی ناپذیر در مراقبت از بیماران شکاف لب می باشد. هدف این بررسی تعیین ارتباط بین بروز انواع دفورمیتی های ثانویه با روش های مختلف جراحی ترمیمی در این بیماران می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه ی مقطعی 30 فرد که پس از جراحی ترمیمی اولیه شکاف لب یک طرفه دچار دفورمیتی ثانویه شده بودند تحت بررسی قرار گرفتند. دفورمیتی[های] ثانویه و روش جراحی اولیه در هر بیمار تعیین شد و اطلاعات تحت با آزمون مجذور کای تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: 43% بیماران با روش Rotation advancement ، 43% روش Straight line و 14% با سایر روش ها جراحی شده بودند. دفورمیتی های مربوط به ورمیلیون (Malalignment Deficiency) با شیوع 53% شایع ترین دفورمیتی ها بودند. دفورمیتیShort lip به طور معنی داری در روش Straight line بیش تر از روشRotation advancement مشاهده شد (05/0P<). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که نوع و شیوع دفورمیتی های ثانویه بر اساس روش ترمیم اولیه متفاوت خواهد بود. بهترین راه جهت کاهش بروز و شدت دفورمیتی های ثانویه، طراحی و اجرای صحیح عمل ترمیمی اولیه می باشد؛ جایی که هر تلاشی باید صورت گیرد تا از بروز دفورمیتی های ثانویه پیشگیری شود. Background: Patients with primary cleft lip deformities are almost always being operated within the first year of their life. Different factors may ultimately distort the preliminary surgical result. Some of these factors are inaccurate surgical design, primary tissue anomalies and effect of rapid growth. Consequently, the correction of this secondary deformities is an integral part in survey of such patients. The aim of this study is to investigate the relationship between common surgical techniques for primary repair and the incidence of secondary deformities. Materials and Methods: This descriptive-analytical cross-sectional study was performed on 30 patient with secondary deformities of unilateral cleft lip repair. Secondary deformities and technique of primary repair were checked in each patient and data were analyzed by Chi-square test. Results: The common techniques of primary lip repair were rotation advancement (43%) and straight line repair (43%). Deformities of vermilion (malalignment & deficiency) were the most common secondary deformities (53%). In this regards, short lip deformity was more frequent in straight line repair than rotation advancement repair(P<0.05). Conclusion: The obtained results clarify that the prevalence and the type of secondary deformities depend on primary surgical procedures. The ideal time to address secondary deformities is at the time of initial operation, when every effort should be made to prevent them شکاف لب یک طرفه , دفورمیتی های ثانویه , جراحی ترمیمی Unilateral cleft lip , Secondary deformities , Reconstructive procedures 441 445 http://pajoohande.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2-21&slc_lang=fa&sid=1 Loghmani Sh دکتر شهریار لقمانی 1900319475328460012025 1900319475328460012025 No دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Roozbehani M مهدی روزبهانی meroozbeh @ yahoo.com 1900319475328460012026 1900319475328460012026 Yes دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Roozbehani R دکتر رضا روزبهانی 1900319475328460012027 1900319475328460012027 No دانشگاه علوم پزشکی اصفهان