fa بررسی عوارض سیستم ادراری در94 بیمار مبتلا به انواع اسپاینال دیس رافیسم پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: شایع ترین علت مثانه نوروژنیک در اطفال، اسپاینال دیس رافیسم مادرزادی و میلومننگوسل به عنوان شایع ترین شکل این ضایعات، در بیش از 90% موارد با مثانه نوروژنیک همراه است. با توجه به پیامدهای وخیم این بیماری و شیوع بالای عوارض سیستم ادراری این بیماران در دنیا و عدم وجود مطالعات قبلی در این زمینه در کشور، ما نیز بیماران مبتلا به انواع اسپاینال دیس رافیسم مراجعه کننده به بیمارستان شهید لبافی نژاد و بیمارستان مفید بین سال های 1378 تا 1384 را مورد بررسی قرار دادیم. مواد و روش ها: این تحقیق با ارزیابی داده های موجود در پرونده 94 بیمار مبتلا به انواع اسپاینال دیس رافیسم مانند نوع اسپاینال دیس رافیسم، سابقه پیلونفریت، ریفلاکس ادراری، آسیب کلیوی، بی اختیاری ادرار، یافته های پاراکلینیک، نوع درمان و سرانجام بیماری و ثبت در یک فرم اطلاعاتی صورت گرفت و یافته ها با آماره توصیفی- تحلیلی ارائه شد. یافته ها: 68 بیمار (3/72%) سابقه حداقل یک اپیزود پیلونفریت داشتند و هیدرونفروز در 1/34%، ریفلاکس ادراری در 1/35%، آتروفی کلیه در9/13% و نارسایی کلیه در 2/3% بیماران وجود داشت. هم چنین، 47 بیمار (77%) از 61 بیمار با سن 4 سال یا بالاتر دچار بی اختیاری ادرار بوده و 17% بیماران نیز برای بررسی عملکرد سیستم ادراری تحتانی تحت آزمون های یورودینامیک قرار گرفتند. 76 بیمار (9/80%) دارای یافته های پاراکلینیک به نفع وجود مثانه نوروژنیک بودند که 2/59% آنان تحت درمان های طبی (CIC، داروهای آنتی کولینرژیک و یا هردو) برای بهبود عوارض این اختلال قرار گرفتند؛ سن این بیماران در زمان شروع درمان طبی 4/4± 8/4 سال بود. از طرفی، در 1/35% بیماران نیز جراحی سیستوپلاستی انجام شد. هم چنین 9 بیمار (6/9%) تحت جراحی آنتی ریفلاکس قرار گرفتند که 7 بیمار بدون اصلاح علت زمینه ای ریفلاکس جراحی شده ولی ریفلاکس ادراری در 6 بیمار از 7 بیمار مذکور عود کرد. نتیجه گیری: به نظر می رسد آزمون های یورودینامیک دقیق ترین وسیله ارزیابی عملکرد سیستم ادراری تحتانی است و انجام این آزمون ها در دوره نوزادی یا شیرخوارگی جهت تشخیص اختلال عملکرد ادراری و تعیین مناسب ترین مدیریت درمانی در بیماران مبتلا به اسپاینال دیس رافسیم بسیار سودمند می باشد. ضمناً، عدم درمان علت زمینه ای ریفلاکس ادراری ثانویه، شانس موفقیت هر گونه عمل جراحی برای اصلاح این عارضه را شدیداً به مخاطره می اندازد. Background: Congenital neurospinal dysraphism is the most common cause of neurogenic bladder among children. Myelomeningocele, which is the most common type of these lesions, is associated with neurogenic bladder in more than 90 percent of cases. Due to critical consequences of this disorder and high worldwide prevalence of urinary complications in these patients and because of no previous studies in our country, we evaluated patients with various types of spinal dysraphism refered to Labbafinejad and Mofid hospital between 1999 and 2005. Materials and Methods: In this study which was carried out on existing data, we evaluated 94 patients with various types of spinal dysraphisms. Type of spinal dysraphism, history of pyelonephritis, vesicoureteral reflux, renal damage, urinary incontinence, paraclinic findings, type of treatment and outcome of disease were reviewed in the patients records and these data were entered in to a data sheet and reported by descriptive-analytic statistics. Results: Sixty eight patients (72.3%) had at least one episode of pyelonephritis. Hydronephrosis was reported in 34.1% of patients as well as vesicoureteral reflux in 35.1%, renal atrophy in 13.9% and end stage renal failure in 3.2% of them. Among 61 patients aged 4 years or older, 47 (77%) had urinary incontinence. Urodynamic studies were performed in 17% of patients to evaluate lower urinary tract function. Seventy six cases (80.9%) had paraclinic findings in favour of neurogenic bladder, from whom 59.2% had recieved medical treatments (CIC, anticholinergic agents, or both) to improve complications of this disorder the mean age of these patients was 4.8 ± 4.4 years at the onset of medical treatments. Cystoplasty was performed in 35.1% of cases. Antireflux surgery was also performed in 9 patients (9.6%). 7 cases out of them underwent surgery without having any treatment for the underlying cause of reflux in later follow-up, vesicoureteral reflux had relapsed in 6 cases of these latter group. Conclusion: It seems that urodynamic studies are the most accurate means in evaluation of lower urinary tract function and performing these studies in patients with spinal dysraphisms (in newborn period or early infancy) is necessary for diagnosis of urinary tract dysfunction and planning up the most appropriate management for these patients. Failure to treat the underlying cause of secondary vesicoureteral reflux would significantly jeopardize the success rate of any surgery that might inadvertently be done in an attempt to correct the problem. اسپاینال دیس رافیسم, مثانه نوروژنیک, آزمونهای یورودینامیک, ریفلاکس ادراری, بی اختیاری ادرار Spinal dysraphism , Neurogenic bladder , Urodynamic study , Vesicoureteral reflux , Urinary incontinence 473 481 http://pajoohande.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2-3&slc_lang=fa&sid=1 Sharifian M دکتر مصطفی شریفیان msharif@sbmu.ac.ir 1900319475328460011949 1900319475328460011949 Yes دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Anvaripour N دکتر نوید انوری پور 1900319475328460011950 1900319475328460011950 No دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Zali AR دکتر علیرضا زالی 1900319475328460011951 1900319475328460011951 No دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران