Pajoohande

fa «در زیج جستجو» - پزشکی Medicine پژوهشی Original <div dir="RTL"> <div style="text-align: center;">حریم عشق را درگه، بسی بالاتر از عقل است کسی آن آستان بوسد، که جان در آستین دارد</div> <div style="text-align: center;">        «حافظ»</div>       <div style="border:none;border-bottom:solid windowtext 1.0pt;padding:0in 0in 1.0pt 0in;"></div>  </div> گابریل گارسیا مارکز، نویسنده نامدار کلمبیائی که در سال 1982 برنده جایزه نوبل ادبیات شد، پیش از آنکه حافظه⁯اش را آلزایمر بر باد دهد، زندگی⁯نامه⁯اش را با عنوان «زنده⁯ام که روایت کنم» نوشت و منتشر کرد. همین، او «روایت کرد» و کمی بعد هم، هم رفت. ما دانشگاهی هستیم، زنده⁯ایم تا در ساحت دانشگاه آموزش بدهیم، پژوهش کنیم و شاید از این⁯ها مهمتر، یاد بدهیم دانشجویان⁯مان را که «پرسش⁯گر» باشند. تلنگری بزنیم بر ذهنشان تا سؤالی شکل بگیرد، پرورانده شود و بعد از قوام گرفتن، بر زبان یا کاغذ جاری شود تا پس از آن به جستجوی پاسخش برآیند. با پرسش از معلم و استادشان، ذهن آنها را نیز در این راستا بسیج نمایند. پاسخ طبیعتاً با خواندن و جستجوی کتاب⁯ها و مقالات و نشریات مرتبط فراهم خواهد آمد. روایت⁯های دیگران در زمینه پاسخ آن سؤال باید بارها و بارها مرور شود یعنی خواندن، خواندن و باز هم خواندنِ آنچه دیگران یافته⁯اند و عرضه کرده⁯اند. دیگر از مطالعه⁯ی جدی هر روزه و چندین ساعته برای حضور در کلاس درس یا همایشی علمی، خبری نیست. ما اگر دانشگاهی هستیم (یا زمانی بودیم شاید) به روز بود در حد مقدور البته. عاشق هم بودیم به کار کلاس⁯مان و به ایده⁯ پژوهشی⁯مان و به سؤال برانگیزی حرف⁯هایمان در جان جوان مستمعان دانشجو. پژوهش می⁯کردیم تا به پاسخ سؤالی برسیم و سرشار از شوق می⁯شدیم، وقتی در پایان کار و پیداکردن نسبی پاسخ سؤال تحقیق⁯مان، ده⁯ها سؤال تازه در ذهنمان جوانه می⁯زند و میان سطرهای گزارش مستقر می⁯شد. امروزه پژوهش می⁯شود، به عدد قابل اعتناست اما شماری از آنها یا برای رفع تکلیف است یا برای کسب ترفیع. در این دو وادی ملات عشق در کار نیست و برای «دانشگاهی» ماندن به معنای اخص کلمه بعید است کفایت کند. نتیجه عرق⁯ریزان روحمان البته بر کاغذی می⁯نشیند، به زیور طبع آراسته می⁯شود اما با کمال تأسف کمتر خوانده می⁯شود. برای شماری از «اهل دانشگاه» (به دلایلی که گفته شد) شوق اندکی برای خواندن باقی مانده است. ما داوری نمی⁯شویم (کارهایمان). فرضیه⁯مان با ذهن⁯های کنکاش⁯گر محک نمی⁯خورد. سؤالمان و پاسخ سؤالمان جلوه و اهمیتی در معیارهای جهان پیدا نمی⁯کند و سهم ما در روزگارانی چشمگیر بود در برافراشتن بنای رفیع دانش بشری، کاستی یافته است. کم جلوه شده⁯ایم در عرصه⁯ای که میلیون⁯ها نفر شب و روز در کار برکشیدن آن بنا به بالا و بالاتر هستند. شمار تحقیقات و تدریس⁯های آمیخته با عشق⁯مان، آب رفته می⁯نماید. اگر ما چنین باشیم، تکلیف دانشجوی⁯مان چه می⁯شود؟ آینده⁯ی کشورمان؟ در این دنیای سخت و واقعی، ما کجا ایستاده⁯ایم؟ قرار بود «در زیج جستجو» ایستاده⁯ی ابدی باشیم، هستیم؟ کسانی می⁯توانند رخت بربندند و در ناکجاآبادی دیگر دنبال گمشده⁯ی خود بگردند. این شاید آسان⁯ترین کار باشد، اما نباید «ماندن» و کارکردن در این اقلیم و در همین شرایط است که «آنی» می⁯طلبد، «آنی» که نمی⁯دانیم چه بر سرش آمده و چرا دیده نمی⁯شود. پس ما زنده⁯ایم که چه؟! راستی «روایت» ما چه می⁯شود؟ روایت روزگار ما در دانشگاه⁯مان! - - - 328 329 http://pajoohande.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-1042&slc_lang=fa&sid=1 فرشاد روشن ضمیر - 1900319475328460013897 1900319475328460013897 Yes